ازریشه کر(کربه اوستاوکری به سنسکریت )چندین واژه سنسکریتی دردست است ."کرمن "به معنی کاروکوشش ووظیفه ،ونیزکارکن وکوشا ،"کرمینه"،به معنی ماهرواستاد،"کرمان بندا"به معنی کاربنده یاوظیفه شناس وواژه های دیگرکه ازریشه "کر"ساخته شده اند،همه معنای کاروکوشش رامی رسانند.ریشه دیگر"کر"که به اوستا"کر"وبه سنسکریت "کری"تلفظ می شودوبه معنی بریدن وکشتن وجنگیدن است وواژه های کارد،پیکار،وکارزارنیزازآن است .اماازواژه هایی که ازآن برآمده ،هیچ کدام به کرمان وکرمن نزدیک نیست .اگرچه کرمان درگذشته نام های دیگری چون بوتیا،کارمانیا ،گواشیرو...داشته ،اما درمجموع این نظرکه کارمان (کاربه معنی تلاش وسازندگی ،مان به معنای محل ومکان )درطول زمان به کرمان تبدیل شده بیشترمانوس ومنطقی است ،چراکه اصولا"زندگی سخت ودشواردرکویر،همتی بزرگ ووالا،وتلاشی افزون رامی طلبیده .بالاآوردن آب ازچندده متری عمق زمین ،کشت وزرع درزمین هایی که هرازچندگاه یک بارزیرطوفان شن مدفون می شده اندو...ادامه حیات باچنین وضعیتی ،کارآسانی نبوده ونیست .درفرهنگ آنندراج می خوانیم "کریمان پدرنریمان آن شهررابه نام خودبنانهاده "دراوستاوسنسکریت ،کرمان یعنی "کوشا"ونریمان یعنی"مردانه"

 وجه تسمیه استان کرمان:

نام کرمان در دوره‌های قبل از اسلام «یوتیا» و «کارامانیا» بوده است. برخی بر این عقیده‌اند که کرمان دگرگون شده کلمه «کریمان» است و عده‌ای نیز آن را مشتق از «کارمانیا»ی قدیم به معنی «جایگاه دلاوری و نبرد» ذکر می‌کنند. مورخان عرب و یهودی، «کرمان» را از نام فرزند «هیتال» (یا هپتال) از نبیره‌های نوح می‌دانند ولی هرودت نام این منطقه را از نام شش طایفه شهری و روستانشین و چهار طایفه چادرنشین می‌داند که عبارتند از مرفیان، ماسپیان، پانتالیان، دروسیان و گرمانیان. مرکز کرمان را در قدیم «گواشیر» و «بردشیر» می‌خواندند که گواشیر در اصل «کوره اردشیر» به معنای «شهر اردشیر» بوده است و به تدریج به «گواشیر» تبدیل شده است و در کتیبه بیستون به صورت «یوتیه» ذکر شده است. اما آنچه که مسلم است این است که نام کرمان از نام یکی از ده شاخه اصلی پارسی‌ها گرفته شده است که بعد از مهاجرت به ایران، به سمت جنوب تغییر مکان دادند. این شاخه‌های اصلی پارسی عبارت بودند از پاسارگادی، مارافی، کرمانی، ماسپی، پانتیالی، دروسی، دایی، مردی، دروبیکی و ساگارتی.